Dudullu Zenci Escort Damla

Dudullu Organize Sanayi Bölgesi’nin devasa imalat hangarlarına, yüksek sıcaklıktaki reçine fırınlarının derinden gelen gümleme sesine ve TEM otoyolu bağlantısından geçen ağır nakliye tırlarının gürültüsüne kış akşamüstü çökerken, Ümraniye’deki bir meslek lisesinin çıkış zili gürültüyle yankılandı. On altı yaşındaki Damla, okul ceketini çıkarıp çabucak sırt çantasına koydu ve kalın kaşkoluna sarındı. Sınıf arkadaşlarının otobüs duraklarına doğru yürürken akşam planları yapmasını tebessümle reddederek, adımlarını epoksi reçinesi, cam elyafı ve sıcak kompozit buharı kokan sanayi alanından aşağıya çevirdi.

Damla, kompozit kalıplama ustası olan babasının yüksek basınçlı reçine vakum kazanında meydana gelen kapak patlaması sonucu ağır yaralanıp iki elinde ileri derece doku kaybı ve işitme engeli yaşaması üzerine sekiz ay önce ailenin tek geçim kaynağı haline gelmişti. Dört nüfuslu evin kirası ve babasının her ay tekrarlanan cerrahi kontrol ile fizik tedavi masrafları bu genç kızın omuzlarındaydı. Lise eğitimini aksatmadan akşamları rüzgâr enerjisi santralleri için devasa cam elyaf ve karbon takviyeli kompozit türbin kanatları üreten bu fabrikada çapak alma, mikronluk esneklik kontrolü ve palet ambalaj işçisi olarak çalışıyordu.

Atölye; devasa ısıtmalı otoklav fırınlarının derinden gelen ritmik gümleme sesi, havalı çapak neşterlerinin tiz vızıltısı, reçine dumanı ve ağır polimer kokusuyla kaplı devasa bir yerdi. Görevi; iki yüz elli derece sıcaklıktaki fırın hattından çıkan otuz metrelik kompozit kanat profillerinin uç kısımlarındaki çapakları pnömatik elmas neşterle temizlemek, dijital kumpas ile et kalınlığı ve yüzey pürüzsüzlük toleransını doğrulamak ve hazır olan parçaları koruyucu ambalaj kasalarına istifleyip çemberlemekti. Saatlerce sıcak fırınların karşısında durmaktan yüzü kızarır, neşter tutmaktan parmak boğumları titrer ve reçine buharı genzini yakarak gözlerini sızlatırdı.

Damla’nın tek hayali, Yıldız Teknik Üniversitesi Malzeme ve İmalat Mühendisliği Bölümü’nü kazanarak yüksek mukavemetli hafif kompozitler ve yenilikçi rüzgâr türbini kanatları tasarlayan uzman bir araştırmacı olmaktı. Ambalaj tezgahının karşısındaki beton kolona Fizik ve Kimya özet kartlarını asmıştı. Bir yandan iki eliyle kompozit parçaların çapaklarını temizlerken, gözleriyle duvardaki polimer zincir formülleri, katı cisim mekaniği ve analitik geometri denklemlerini takip eder, zihninden işlemleri yapmaya çalışırdı. Fırınların çıkardığı ritmik gürültüyü zihnini odaklamak için bir tempoya dönüştürmüştü.

O gece, İzmir rüzgâr tarlası projesi için sevk edilecek elli adetlik özel kanat ucu montaj setinin son kontrolü, çapak temizliği ve ambalajlanması acilen bitirilmek zorundaydı. Atölye sorumlusu rahatsızlanıp erken ayrılınca tüm yük Damla’ya kaldı. Saatlerce kimyasal duman ve elyaf tozunun ortasında parçaları tek tek kontrol etti, çapaklarını sıyırdı ve özel kasalara istifledi. Gece saat yarımı gösterdiğinde ambalajlama ancak bitti. Üstü başı kompozit tozu ve ağır fabrika kokar halde binayı kilitledi. Dudullu metro durağına doğru yürürken esen soğuk poyraz yüzüne çarptı; ama Damla, bu koca şehrin zorluklarına rağmen kendi kaderini çelik bir iradeyle şekillendirdiğini çok iyi biliyordu.