Ağzından Çıkarmayan Escort Çiçek

Çiçek, antika haritacılık ve arazi nirengi cihazları ile pirinç nirengi aynaları restorasyonu üzerine çalışan, 19. yüzyıl Osmanlı harita mühendislerinin kullandığı pirinç nişangah aynalarının ve gözetleme tüplerinin mikron ölçeğindeki açı vidalarını yenileyen yirmi dördüncü yaşına girmiş bir metal ustasıydı. Boğaz’ın dik yamaçlarına ve eski zanaat hafızasına komşu kalabilmek için Kuruçeşme’de, Kırbaç Sokak’taki eski bir ahşap imalathanenin depo katını atölye-ev kiraladı.

Çiçek’in mücadelesi; sertleştirilmiş pirinç kaynak millerinin, optik cila parlatıcılarının fahiş maliyeti ve Boğaz’dan sızan ağır tuzlu nemin metal yüzeylerde hızlıca yeşil korozyon oluşturma riskiydi. Gündüzleri Kuruçeşme iskelesi yakınlarındaki balık lokantalarında parça başı bulaşık yıkıyor ve ağır balık kasaları taşıyor, gece yarısı ise atölyesindeki sarı masa lambasının altında mikroskopla pirinç aynanın aşınmış açı tırnaklarını temizliyordu. Odasında ısıtıcı olmadığı için kışın soğuktan uyuşan hands, milimetrik nişangah çizgilerini kazımasını imkânsız hale getiriyordu.

Kırılma noktası, özel bir topoğrafya arşivi için restore ettiği 1835’lere ait pirinç döküm ve gümüş kadranlı antika bir nirengi aynasının teslim gününden bir gece önce yaşandı. Kırbaç Sokak’ta yapılan altyapı kazısı sırasında kepçenin ana su borusunu patlatması sonucu, tazyikli su Çiçek’in atölyesinin pencerelerinden içeri doldu. Su, doğrudan temizlenmiş ve koruyucu cila yağı sürülmemiş mekanik nirengi cihazının üzerine aktı.

Çiçek, dondurucu suyun içinden aynayı saniyeler içinde çekti. Islanan hassas pirinç parçalar saatler içinde oksitlenip netliğini kaybedebilirdi. Sırılsıklam halde atölyeden çıkıp Kuruçeşme Parkı içindeki tarihi taş duvarların dibine koştu. Mahalledeki kapalı bir ekmek fırınının sıcak havalandırma alanına sığınarak, ayna parçalarının üzerindeki suyu mikrofiber bezlerle saatlerce çekti. Sabaha kadar fırının kademeli ısısında parçaları kurutup kalibrasyonu baştan uyguladı. Ertesi gün nirengi aynasını milimetrik hassasiyetiyle sahibine teslim ettiğinde, bu şehrin çamuruna ve soğuğuna karşı kendi emeğinin zaferini bir kez daha kanıtlamıştı.