Dalgalı Saçlı Escort Bahar

Haziran ayının erguvan mevsimi geride bırakırken Boğaz’dan yükselen ılık poyraz Vaniköy’ün asırlık çınar ağaçlarının yapraklarını hışırdatıp Çengelköy’ün dar, taş sokaklarına serinlik taşırken, Bahar kucağındaki ısı yalıtımlı seramik muhafaza kutusunu ve narin cam üfleme borularını düşürmemek için Vaniköy Caddesi’nden yukarı uzanan dik ve yosunlu taş yokuşu büyük bir dikkatle tırmanıyordu. Marmara Üniversitesi Cam ve Seramik Bölümü yüksek lisans öğrencisi olan Bahar, Denizli’nin cam atölyeleriyle ünlü bir kasabasından İstanbul’a, üfleme cam sanatını geleneksel çeşm-i bülbül teknikleriyle harmanlayıp çağdaş heykelsi formlara dönüştürme hayaliyle gelmişti. Vaniköy sırtlarında, duvarları nemden kabarmış ve çatısından rüzgâr giren tek odalı ahşap bir müştemilatta yaşıyor; geceleri Çengelköy Sahili’ndeki tarihi bir çay bahçesinde tezgâh silip bardak yıkayarak hem ev kirasını ödüyor hem de yüksek dereceli fırın elektriği ile opal cam masraflarını karşılamaya çalışıyordu.

O gün, hayatının en kritik akademik değerlendirmesi ve uluslararası cam sanatı bursu seçmesi vardı. Çengelköy’deki tarihi bir yalı restorasyonunda düzenlenecek olan "Boğaz’ın Işığı ve Camın Kıvrımları" sergisi için hazırladığı, 1200 derecelik fırında eritip üfleyerek biçimlendirdiği ve içine kobalt mavisi cam çubuklar bükerek işlediği devasa "Vaniköy Dalgaları ve Çeşm-i Bülbül Vazosu" eserini jüriye teslim etmesi gerekiyordu. Eğer eseri birincilik kazanırsa hem İtalya’daki Murano Cam Sanatı Akademisi’ne iki yıllık burs kazanacak hem de aylardır biriken ev kirasını ve dükkân borçlarını tek kalemde silebilecekti. Haftalardır uykusuz kalmış, fırının kavurucu sıcağı karşısında yüzü kızarıp parmakları nasır tutana kadar o narin cam kütlesine form vermişti.

Ancak Vaniköy yokuşundan Çengelköy’e doğru inen buzlanmış gibi kaygan yosunlu sokakta yürürken, dar yoldan kontrolsüzce geçen bir enginar arabası Bahar’ın üzerine doğru savruldu. Anlık bir panikle kenardaki tarihi taş duvara sıçrayan Bahar, dengesini kaybederek sertçe kapaklandı. Kucağındaki seramik muhafaza kutusu fırlayarak merdiven basamaklarına çarptı. Kutunun kapağı açıldı; haftalardır uykusuz kalarak hazırladığı o narin çeşm-i bülbül vazosu, darbenin etkisiyle sert zemine yapıştı. Şeffaf ve kobalt mavisi cam boydan boya çatlayarak birkaç iri parçaya bölündü, kırılan hassas cam kavisleri sokağın kenarındaki çamurlu su birikintisine saçıldı.

Bahar, ellerindeki ve avuç içlerindeki kesiklerin acısını hissetmeden, soğuk çamurun içinde ışıldayan kırık kobalt cam parçalarına bakarak donakaldı. Uykusuz geçen geceler, fırın sıcağında kavrulan yüzü, nasırlı parmakları ve kurduğu tüm gelecek hayalleri saniyeler içinde o kirli suyun içinde yok olup gitmiş gibiydi. Ağlamaktan hıçkırıklara boğulan genç kız, Boğaz’ın bu rüzgârlı ve acımasız kıyısında ne kadar tek başına kaldığını felt etti.

O sırada sokağın köşesindeki eski bir cam tamir ve çerçeve atölyesinden çıkan, Çengelköy’ünün elli yıllık emektar cam ustası "Camcı Vasfi Usta" kızın çaresizliğini fark etti. Dükkânından çıkıp Bahar’ı kolundan tuttu, omuzlarına gaz yağı ve çam kömürü kokan önlüğünü örterek onu fırın ısısıyla ısınan sıcacık atölyesine götürdü.

Vasfi Usta, Bahar’a dumanı tüten bir bardak sıcak adaçayı uzattıktan sonra parçalanan çeşm-i bülbül vazosunu inceledi. "Cam kırıldı diye ışık küsmez kızım," dedi babacan bir sesle. "Eski Boğaz camcıları çatlayan çeşm-i bülbülü atmazdı; kırılan hatların arasına erimiş pirinç teli ve bakır folyo sarar, kırığı eserin kalbindeki bir ışık hüzmesine dönüştürürlerdi. Camın yarası, ışığı en güzel kıran yerdir."

Vasfi Usta, atölyesindeki emektar lehim havyasını, bakır folyo bantlarını ve erimiş pirinç tellerini çıkardı. Bahar, ustanın rehberliğinde titreyen elleriyle çatlayan cam parçalarının etrafını ince bakır folyolarla sardı; kırık hatları lehimle birleştirip üzerlerine erimiş pirinç dokunuşları yaparak vazoya büyüleyici bir "Kintsugi Cam" havası kattı. Dağılan ve çatlayan kobalt mavisi parçalar, Boğaz üzerindeki kırılan dalgaların masalsı ışık yansımasına dönüştü.