Melike, geleneksel müzik ve bağlama eğitimi almış, halk eğitim merkezlerinde kursiyer eğitmenliği yaparak ayakta kalmaya çalışan yirmi iki yaşında bir genç kadındı. Babasının ansızın vefat etmesinden sonra annesi ve iki küçük kardeşinin tüm sorumluluğu onun omuzlarına binmişti. Gaziosmanpaşa’nın kentsel dönüşüm kıskacındaki Sarıgöl Mahallesi’nde, yıkılmak üzere olan iki katlı eski bir müstakil evin üst katında yaşıyorlardı.
Melike’nin mücadelesi; yoksulluk, ailesini geçindirme telaşı ve güvencesiz çalışma şartları arasındaydı. Haftanın dört günü Gaziosmanpaşa ile Alibeyköy arasındaki dik yokuşları yürüyerek iniyor, kısıtlı bir ücret karşılığında saatlerce ders veriyordu. Geri kalan zamanlarında ise özel ders bulabilmek için mahalle mahalle broşür dağıtıyordu. Mahallede sürekli yükselen kepçe sesleri, yıkılan binaların tozu ve belirsizlik, her gün üzerlerine çöken bir karabasan gibiydi.
Kışın en şiddetli geçtiği günlerden birinde, Alibeyköy Deresi’nin taşması sonucu otobüs seferleri iptal edildi ve Melike kurs merkezinden çıkıp eve yürümek zorunda kaldı. Şiddetli yağmur ve fırtına altında, kucağında sıkıca sarındığı bağlama kılıfıyla yokuşu tırmanırken ayağı kaydı ve çamurlu zemine düştü. Dizleri kan içinde kalırken, kılıfın içindeki enstrümanının sapı kırıldı. Melike için o bağlama sadece bir enstrüman değil, eve ekmek götürmesini sağlayan tek araçtı. Çamurlu sokakta oturup ağlarken, rüzgâr Gaziosmanpaşa’nın yıkıntıları arasında uğulduyordu. İstanbul onu her açıdan köşeye sıkıştırmıştı. Ancak Melike, üzerindeki çamuru silkeleyip kırık bağlamasını kucağına aldı; eve vardığında sabaha kadar o sapı yapıştırmak için uğraştı ve ertesi gün ne olursa olsun o yokuşları yeniden tırmandı.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.