Öğretmenlik Yapan Mini Etekli Duygu

Duygu, klasik piyano eğitimi almış ancak geleneksel müzik kalıplarının dışına çıkarak kentin endüstriyel seslerini anahtar frekanslarla birleştiren deneysel bir besteciydi. Yirmi üç yaşındaki genç kadın, konservatuvardan mezun olduktan sonra ailesinin "öğretmenlik yap, güvenceli bir iş bul" baskısına direndi. Şehrin tarihi ticaret merkezinin kalbinde kalabilmek için Unkapanı’nın Cibali’ye uzanan dar sokaklarında, Atatürk Köprüsü’nün hemen yanı başında yer alan iki katlı eski bir ahşap binanın zemin katını kiraladı.

Duygu’nun zorluğu; devasa akustik piyanosunu koyacak alan bulamaması sebebiyle dijital tuşlu çalgısını nemli odasında muhafaza etmek ve Unkapanı Köprüsü’nden geçen otomobil, otobüs ve gemi düdüklerinin yarattığı gürültü arasında akustik dengeleri kurmaya çalışmaktı. Gündüzleri Cibali sahilindeki küçük çay ocaklarında ve balık lokantalarında bulaşık yıkayarak günlük yemek parasını çıkarıyor, gece yarısı ise köprünün altındaki boşluklara inip elindeki hassas mikrofonla dip sesleri kaydediyordu. Odasının tavanından sürekli sıva dökülüyor, Unkapanı imalatçılarının kimyasal kokuları pencere aralıklarından sızıyordu.

En büyük kriz, uluslararası bir film festivalinin "Şehir ve Yalnızlık" temalı kısa film yarışması için hazırladığı orijinal beste albümünün son teslim gecesinde yaşandı. Haliç üzerinden gelen dondurucu bir karayel fırtınası sırasında Unkapanı Köprüsü’nün makas açıklığındaki elektrik altyapısında kısa devre meydana geldi. Tazyikli voltaj dalgalanması Cibali’deki eski binaların sigortalarını patlattı. Duygu’nun odasındaki dijital piyano, ses kartı ve bestelerin yüklü olduğu harici sabit disk aniden kıvılcım çıkararak kapandı.

Duygu, odasını kaplayan hafif kablo dumanı içinde dondurucu soğukta kala kaldı. Dışarıda Haliç’in köpüren siyah suları köprünün ayaklarını dövüyordu. Bütün emekleri, haftalar süren uykusuzluğu tek bir kıvılcımla yok olmuş gibiydi. Ancak Duygu pes etmedi. Kulaklığını ve şarjlı küçük midi klavyesini sırt çantasına atıp ıslak sokaklarda yürümeye başladı. Atatürk Köprüsü’nün altındaki kapalı bekleme alanına sığındı. Dondurucu rüzgarın altında, el feneri ışığında nota defterindeki el yazısı taslaklarına bakarak besteyi taşınabilir cihazında sıfırdan tuşladı. Sabahın ilk ışıklarında Haliç üzerindeki sis dağılırken besteyi festival komitesine ulaştırdı. İstanbul’un kararan voltajı onun melodisini susturmayı başaramamıştı.