Renklerin Masumiyeti: İpek’in Çift Hayatı

Gece yarısı İpek, Çukurcuma’daki tarihi bir binanın yüksek tavanlı dairesinde, elindeki kahve fincanından yükselen buharı izlerken parmaklarıyla pencerenin buğusuna rasgele figürler çiziyordu. Marmara’nın şirin bir sahil kenti olan Erdek’ten İstanbul’a Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Tekstil ve Moda Tasarımı bölümünü kazanarak geldiğinde, tek hayali doğadan elde ettiği kök boyalarla kendi sürdürülebilir kumaş markasını kurmaktı. Onun hayatını kökten değiştiren kırılma noktası, katıldığı ulusal bir kumaş tasarımı yarışmasında birinci olan koleksiyonunun, jüride yer alan ünlü bir moda evi sahibi tarafından kopyalanıp kendi adına tescillenmesi oldu. Hakkını aramak istediğinde moda devinin avukatları tarafından "sektörde adını bitirmekle" tehdit edildi, staj yaptığı yerden kovuldu ve bursu kesildi. Ailesine mahcup olmak istemeyen, İstanbul’daki yüksek ev kirası ve hakkını arayacağı telif davasının ağır masrafları karşısında çaresiz kalan İpek, pes etmek yerine escortluk dünyasına adım attı. İpek bu dünyada kendisine "Kumaş" adını koydu. Gündüzleri bitkilerden kök boya özütleyen, dokuma tezgâhının başında ilmek ilmek kumaş üreten hassas bir tasarımcıyken; geceleri cemiyet hayatının önde gelen isimlerine, tekstil fabrikatörlerine ve moda ikonlarına eşlik eden, zarafeti ve kumaş dokularına dair derin bilgisiyle büyüleyen bir kadına dönüştü. Kazandığı astronomik paralarla hem İstanbul’un en iyi fikri mülkiyet avukatını kiraladı hem de kendi bağımsız dokuma atölyesinin temelini attı. Hikayeye eklediğim en özgün detay ise İpek’in mesleki yeteneğini bir hafıza ve takip aracına dönüştürmesiydi. Eşlik ettiği kişilerin giydiği takım elbiselerin kumaş türünden, iplik kalitesinden ve özel dikim detaylarından o kişilerin hangi tekstil tedarikçileriyle ve hangi kaçak atölyelerle çalıştığını bir bakışta analiz ediyordu. Geceleri "Kumaş" adıyla katıldığı davetlerde, tasarımını çalan moda evinin illegal üretim ağını ve vergi kaçakçılığı belgelerini birer birer tespit etti. Yine de ipek kumaşları doğanın en saf renkleriyle boyarken kendi ruhunun lekelendiği hissini üzerinden atamıyordu. Moda dünyasının ve zengin cemiyetin ışıltılı kıyafetlerinin ardında gizlenen o sığ, kibirli ve yapay hayata tanık olmak, onun insanlara olan inancını tamamen zedelemişti. İpek, telif davasını kazanıp kendi adını taşıyan ilk organik kumaş koleksiyonunu podyuma çıkaracağı günün inancıyla, bu şehrin gölgede kalan ipliklerini çözmeye devam ediyordu.