Ekim ayının ilk soğuk ve yağmurlu günlerinde, Maslak’ın gökyüzüne uzanan devasa plazalarının gölgesinde Sude, omzundaki ağır prototip çantası ve elindeki metal bavulla metro çıkışına doğru ilerliyordu. İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi son sınıf öğrencisi olan Sude, Kars’tan bu şehre büyük umutlarla gelmişti. Gültepe’nin dik ve karanlık sokaklarında, rutubetli bir bodrum katında yaşıyor; geceleri özel mimari yazılım dersleri verip dijital modellemeler yaparak hem okul masraflarını karşılıyor hem de ev kirasını ödemeye çalışıyordu.
O gün, hayatının en önemli iş görüşmesi ve proje teslimi vardı. Maslak’taki uluslararası bir mimarlık holdingi, "Geleceğin Sürdürülebilir Kentleri" yarışmasında dereceye giren öğrencilere staj ve proje mimarlığı teklif ediyordu. Sude, haftalardır uykusuz kalarak hazırladığı akıllı cam ve güneş paneli entegreli bina maketini büyük bir özenle kutulamıştı. Bu projeyi teslim edip kabul ettirebilirse hem birikmiş üç aylık ev kirasını ödeyecek hem de okulu bitirmeden kariyerine adım atacaktı.
Ancak plaza meydanındaki yürüyüş yolundan geçerken, binaların arasından esen hırçın rüzgâr tüneli Sude’yi savurdu. O sırada alanı temizleyen tazyikli su aracından sıçrayan çamurlu su, Sude’nin dengesini kaybetmesine neden oldu. Sude, sert beton zemine kapaklandı. Kucağındaki plexiglas koruma kutusu kaldırıma çarparak kırıldı; günlerce ince işçilikle monte ettiği hassas maket parçaları ve devrelere çamurlu su doldu.
Sude, cam gökdelenlerin soğuk yansımaları arasında dizlerinin üzerine çöktü. Etrafından geçen şık giyimli, aceleci plazalar insanı kimse dönüp bakmıyordu bile. Yüzlerce saatlik uykusuzluk, parmaklarındaki maket bıçağı kesikleri ve kurduğu tüm gelecek hayalleri saniyeler içinde mahvolmuştu. Ağlamaktan gözleri kızaran genç kız, bu beton ormanının ortasında ne kadar çaresiz kaldığını hissetti.
O sırada meydandaki reklam panolarının ve elektrik aksamlarının bakımını yapan emektar teknisyen Osman Usta kızı fark etti. Yağmurluğunu çıkarıp Sude’nin omuzlarına örttü ve onu plazanın alt katındaki teknik atölyeye götürdü.
Osman Usta, Sude’ye dumanı tüten bir çay verdikten sonra ıslanmış makete baktı. "Beton serttir kızım, insanı soğuk karşılar ama çelik de dövülmeden şekil almaz," dedi babacan bir sesle. Usta, atölyesindeki sıcak hava tabancasını ve havyayı çıkardı. Sude, ustanın rehberliğinde titreyen elleriyle devreleri kurutup lehimledi; kırılan plexiglas parçaların yerine ise atölyedeki şeffaf polikarbon levhalardan yeni bir kılıf kesti.
Görüşme saatine dakikalar kala plazanın 32. katındaki toplantı salonuna giren Sude, jüri üyelerinin karşısına çıktı. Yaşadığı aksiliğe rağmen maketin çalışan devrelerini ve kriz anında bulduğu pratik çözümü sunumuna entegre etti. Holding yönetimi, Sude’nin sadece projesine değil, yaşadığı olumsuzluğa karşı gösterdiği bu yüksek direnç ve kriz yönetimi becerisine hayran kaldı.
Akşamüstü Maslak’tan metroya binerken, cam binaların üzerine düşen turuncu gün batımını izleyen Sude, İstanbul’un soğuk ve sert yüzünün arkasında her zaman dirençle parlayan bir ışık sakladığını biliyordu.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.